Φόβος παντού!
Οι Τούρκοι και οι ψευτομαγκιές τους. Ο ιός του Δυτικού Νείλου. Οι φόβοι για έναν μεγάλο σεισμό. Καταστροφές, πυρκαγιές, εγκληματικότητα. Και μια ατέλειωτη ροή από ειδήσεις που προσπαθούν καθημερινά να μου πουν γιατί πρέπει να φοβάμαι το αύριο.
Κι όμως… αρχίζω να αποκτώ ανοσία στον φόβο. Και κυρίως, στην καταστροφολογία. Δεν σημαίνει ότι δεν βλέπω τι συμβαίνει γύρω μου. Δεν σημαίνει ότι αδιαφορώ ή ότι ζω σε έναν κόσμο φτιαγμένο από ψευδαισθήσεις. Σημαίνει κάτι πολύ πιο απλό. Σημαίνει ότι αρνούμαι να παραδώσω το μυαλό μου σε ένα αύριο που δεν μπορώ να ελέγξω. Γιατί αν κάθε μέρα φοβάμαι τι μπορεί να συμβεί, χάνω αυτό που συμβαίνει τώρα.
Και το τώρα είναι εδώ. Είναι αυτή η θάλασσα. Είναι αυτό το μικρό βαρκάκι. Είναι η σιωπή. Είναι η γαλήνη. Το καταφύγιό μου δεν είναι ένας κόσμος χωρίς κινδύνους.
Είναι ένα μυαλό που δεν επιτρέπει στον φόβο να γίνει ο κυβερνήτης του. Δεν μπορώ να ελέγξω τι θα φέρει η αυριανή μέρα. Μπορώ όμως να επιλέξω τι θα αφήσω να μπει σήμερα μέσα μου. Κι απόψε επιλέγω τη θάλασσα.
Τη γαλήνη. Και την ησυχία εκείνη που δεν εξαρτάται από όσα συμβαίνουν γύρω μου, αλλά από όσα επιλέγω να κρατώ μέσα μου.
