Η αληθινή ομορφιά δεν κρύβεται, ούτε χάνεται.
Η αληθινή ομορφιά δεν κρύβεται, ούτε χάνεται. Όσο κι αν επιμένουν η ακαταστασία, η αδιαφορία και η ανθρώπινη βλακεία!
Στην πρωινή μου βόλτα, δεν άντεξα και το φωτογράφισα. Το πανέμορφο αρχοντικό και μπροστά του η κολώνα με τα άπειρα καλώδια, μπερδεμένα μεταξύ τους, σε βαθμό ασχήμιας ή και …επικινδυνότητας!
Βλέπεις ένα όμορφο, παλιό, αρχοντικό σπίτι. Έχει αναλογίες, χαρακτήρα, λεπτομέρεια, λουλούδια, ιστορία.
Και μπροστά του ένα χάος. Ξύλινοι στύλοι, καλώδια πεταμένα προς όλες τις κατευθύνσεις, πρόχειρες συνδέσεις, κεραίες, σωλήνες. Σαν να πήρε κάποιος κάτι όμορφο και να του έβαλε μπροστά όλη την ασχήμια της καθημερινότητας.
Αυτό που μου βγάζει περισσότερο είναι η εικόνα της ομορφιάς που προσπαθεί να αναπνεύσει μέσα στην ακαταστασία.
Το σπίτι μοιάζει με έναν άνθρωπο με ποιότητα, ιστορία και εσωτερικό κόσμο. Τα καλώδια μπροστά του μοιάζουν με όλα εκείνα που συσσωρεύουμε στη ζωή. Εκκρεμότητες, θόρυβο, φόβους, απογοητεύσεις, ανθρώπους, υποχρεώσεις, άχρηστες συνδέσεις. Το παράδοξο είναι ότι η ομορφιά υπάρχει ακόμη. Απλώς δεν φαίνεται καθαρά.
Τώρα που ξαναβλέπω τη φωτογραφία ίσως τελικά αυτό που θα μου έλεγε αν μιλούσε θα ήταν «Δεν αρκεί να έχεις κάτι όμορφο. Πρέπει κάποτε να καθαρίσεις ότι αθέμιτο, αταίριαστο, ή επικίνδυνο στέκεται μπροστά του».
