Οι 4 «σαμποτέρ» που κρύβονται μέσα μας
Πολλές φορές στη ζωή πιστεύουμε ότι αυτό που μας κρατά πίσω είναι οι συνθήκες. Η οικονομία. Οι άλλοι άνθρωποι. Οι ευκαιρίες που δεν ήρθαν. Η ατυχία. Κι όμως, αν είμαστε πραγματικά ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα ανακαλύψουμε κάτι πολύ πιο δύσκολο να παραδεχτούμε. Κι αυτό είναι ότι ο μεγαλύτερος αντίπαλος δεν βρίσκεται απέναντί μας. Βρίσκεται μέσα μας.
Υπάρχουν τέσσερις «σαμποτέρ» που εμφανίζονται αθόρυβα, χωρίς να χτυπήσουν την πόρτα. Γαντζώνονται στη σκέψη μας και αρχίζουν να επηρεάζουν τις αποφάσεις, τις πράξεις και τελικά ολόκληρη τη ζωή μας.
- Η αναβλητικότητα
Η αναβλητικότητα δεν λέει ποτέ: «Μην το κάνεις». Είναι πιο ύπουλη.
Λέει: «Κάν’ το αύριο» ή «Περίμενε να νιώσεις καλύτερα» ή «Ξεκίνα όταν θα είσαι έτοιμος». Και έτσι περνούν μέρες, εβδομάδες, μήνες, καμιά φορά και χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αποτυγχάνουν επειδή δεν έχουν δυνατότητες. Αποτυγχάνουν επειδή περιμένουν την ιδανική στιγμή. Και η ιδανική στιγμή συνήθως δεν έρχεται ποτέ.
- Η αυτο-αμφιβολία
Η αυτο-αμφιβολία είναι ίσως ο πιο σκληρός εσωτερικός κριτής. Σε κάνει να αναρωτιέσαι : «Ποιος είσαι εσύ;» ή «Κι αν δεν τα καταφέρεις;» ή «Μήπως δεν είσαι αρκετά καλός;» Και ξέρεις τι είναι το πιο περίεργο; Ακόμα και άνθρωποι επιτυχημένοι, δυναμικοί, άνθρωποι που θαύμαζες πάντα, περνούν από αυτή τη διαδικασία. Η διαφορά είναι ότι δεν περιμένουν να φύγει ο φόβος για να κινηθούν. Προχωρούν μαζί του.
- Η απόσπαση της προσοχής
Ζούμε στην εποχή όπου όλοι μιλούν για παραγωγικότητα, αλλά ελάχιστοι μιλούν για συγκέντρωση. Η ταχύτητα, ο εύκολος δρόμος, η αποφυγή είναι οι τάσεις που πιέζουν τον άνθρωπο για να αναρριχηθεί, παραμελώντας την ουσία.
Ασταμάτητα τα ερεθίσματα που κατακλύζουν τη ζωή μας. Ένα μήνυμα, μία ειδοποίηση, ένα βίντεο, ένα τηλεφώνημα, μία ακόμη «μικρή διακοπή». Και χωρίς να το καταλάβεις, η ημέρα τελείωσε.
Η προσοχή είναι το νόμισμα της εποχής μας. Όποιος δεν τη διαχειρίζεται σωστά, χάνει τον έλεγχο της ζωής του.
- Η ασυνέπεια
Ενθουσιαζόμαστε εύκολα και απογοητευόμαστε γρήγορα. Ξεκινάμε γυμναστική. Ξεκινάμε σχέδια. Βάζουμε στόχους. Γεμίζουμε ενέργεια. Και μετά…σταματάμε. Δεν είδαμε αμέσως αποτελέσματα, απελπιζόμαστε, τα παρατάμε. Ξεχνάμε ότι η επιτυχία δεν χτίζεται από μεγάλες εκρήξεις προσπάθειας. Χτίζεται από μικρές πράξεις που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά. Δεν είναι αυτό που κάνεις μία φορά που αλλάζει τη ζωή σου. Είναι αυτό που κάνεις συνεχώς.
Η σκληρή αλήθεια
Παρόλα αυτά, υπάρχει μια δύσκολη αλλά απελευθερωτική αλήθεια. Κι αυτή είναι ότι οι μεγαλύτερες μάχες δεν δίνονται με τους άλλους. Δίνονται με τον εαυτό μας. Και η αρχή της αλλαγής δεν είναι η αυτοκριτική. Είναι η σκληρή ειλικρίνεια.
Να κοιταχτείς στον καθρέφτη και να αναρωτηθείς :
«Πού σαμποτάρω τον εαυτό μου;»
«Πού λέω δικαιολογίες;»
«Πού ξέρω τι πρέπει να κάνω αλλά δεν το κάνω;»
Γιατί από τη στιγμή που αναγνωρίζεις τον σαμποτέρ, παύει να κρύβεται στις σκιές. Και τότε αρχίζεις ξανά να παίρνεις πίσω τον έλεγχο της ζωής σου. Όχι βήμα-βήμα. Απόφαση με απόφαση.
