Πολυπλοκότητα: Ένας πονοκέφαλος της εποχής μας
Μερικές φορές αναρωτιέμαι πόσα πράγματα χρειάζεται να μάθουμε σήμερα, απλώς και μόνο για να κάνουμε όσα μέχρι χθες θεωρούσαμε αυτονόητα. Να πληρώσουμε έναν λογαριασμό. Να συμπληρώσουμε μια φόρμα. Να αναβαθμίσουμε έναν υπολογιστή. Μικρές δουλειές που μπορούν να εξελιχθούν σε ολόκληρη περιπέτεια.
Για μια τραπεζική συναλλαγή χρειάζεσαι κωδικό πρόσβασης, επιβεβαίωση στο κινητό και ενδεχομένως επικαιροποίηση στοιχείων. Για μια ηλεκτρονική αίτηση πρέπει να καταλάβεις ποια πλατφόρμα είναι η σωστή, τι δικαιολογητικά ζητά και σε ποια μορφή τα δέχεται. Κι εκεί που έμαθες μια εφαρμογή, έρχεται η αναβάθμιση: τα κουμπιά μετακινούνται, το μενού αλλάζει και ψάχνεις ξανά αυτό που ήξερες να κάνεις.
Στη δουλειά μου ακούω συχνά πολλούς πελάτες και μαθητές μου, επαγγελματίες διαφορετικών κλάδων, να παραπονιούνται γι’ αυτή την κατάσταση. Η πολυπλοκότητα, μαζί με την ταχύτητα των αλλαγών, τους προκαλεί άγχος, απογοήτευση και κάποιες φορές απελπισία. Προσπαθούν να εξυπηρετήσουν πελάτες, να οργανώσουν τη δουλειά τους και να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, ενώ παράλληλα καλούνται να μαθαίνουν διαρκώς καινούργιους τρόπους λειτουργίας.
Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο είναι ότι αρκετοί στρέφουν αυτή τη δυσκολία εναντίον του εαυτού τους. «Δεν τα καταφέρνω». «Έχω μείνει πίσω». «Μάλλον δεν είμαι αρκετά ικανός». Όμως, η δυσκολία να καταλάβεις μια κακοσχεδιασμένη διαδικασία δεν αποτελεί μέτρο της αξίας ή της νοημοσύνης σου.
Δεν θεωρώ ότι παλιότερα ήταν όλα καλύτερα. Η τεχνολογία μάς έχει γλιτώσει από ουρές, μετακινήσεις και ατέλειωτη αναμονή. Μπορούμε να επικοινωνούμε, να μαθαίνουμε και να εργαζόμαστε με δυνατότητες που κάποτε δεν φανταζόμασταν. Συχνά, όμως, μαζί με την ευκολία αναλαμβάνουμε και περισσότερη δουλειά. Γινόμαστε μόνοι μας υπάλληλοι εξυπηρέτησης, τεχνικοί και διαχειριστές προβλημάτων.
Και αυτή η δουλειά έχει κόστος. Το μισάωρο που χάνεται ψάχνοντας μια ρύθμιση αφαιρείται από την ξεκούραση, την οικογένεια ή μια ουσιαστική επαγγελματική δραστηριότητα. Όταν τέτοιες μικρές δυσκολίες συσσωρεύονται, φτάνουμε στο τέλος της ημέρας κουρασμένοι, χωρίς να μπορούμε πάντα να εξηγήσουμε τι ακριβώς μας εξάντλησε.
Πιστεύω ότι χρειάζεται να διεκδικήσουμε την απλότητα. Από τις επιχειρήσεις και τις υπηρεσίες χρειαζόμαστε κατανοητές οδηγίες, λιγότερα περιττά βήματα και ανθρώπινη υποστήριξη όταν κολλάμε. Από τον εαυτό μας χρειάζεται να ζητάμε κάτι πιο ρεαλιστικό. Κι αυτό είναι να μαθαίνουμε σταδιακά, να κρατάμε σημειώσεις, να ζητάμε βοήθεια και να βάζουμε όρια στον χρόνο που διαθέτουμε για κάθε τεχνικό εμπόδιο.
Δεν είναι απαραίτητο να υιοθετούμε κάθε καινούργιο εργαλείο επειδή εμφανίστηκε. Αξίζει πρώτα να αναρωτιόμαστε αν λύνει ένα πραγματικό πρόβλημα και αν η χρησιμότητά του δικαιολογεί τον κόπο της εκμάθησης.
Η πρόοδος αξίζει όταν μας επιστρέφει χρόνο για να ζούμε.
