Άνθρωποι με αλλοιωμένη συνειδητότητα!
Wed Feb 2022
Μεγεμελέ ήταν ο τίτλος ενός τραγουδιού του φίλου μου Φίλιππα Νικολάου, που ουσιαστικά, σημαίνει «απολύτως τίποτα». Αυτό ακριβώς νομίζω ότι είναι στο περιεχόμενο του μυαλού ορισμένων νεοΕλλήνων σήμερα. Τώρα τελευταία, συναντώ μπροστά μου ανθρώπους και καταστάσεις τύπου «μεγεμελέ». Ανθρώπους με «αλλοιωμένη συνειδητότητα». Ανθρώπους που ζουν μάλλον σε μια άλλη διάσταση, όσον αφορά την ανθρωπιά, την ευαισθησία, την ενσυναίσθηση και τη λογική.
Δυο περιστατικά θα σας αναφέρω.
Το πρώτο, πριν λίγες ημέρες, στο σούπερ μάρκετ μια νέα κοπέλα πήρε από το ψυγείο το βούτυρο, αποφάσισε να μην το αγοράσει και το άφησε σε ένα άσχετο ράφι, περιμένοντας την ουρά στο ταμείο να πληρώσει. Το παρατήρησα, καθώς ήμουν πίσω της στην ουρά και δεν κρατήθηκα. Όταν της το έδωσα ευγενικά λέγοντας ότι καλό θα είναι αφού δεν το θέλει, να το δώσει στο ταμείο για να ξαναμπεί στο ψυγείο. Διαφορετικά, μπορεί να χαλάσει και να το αγοράσει κάποιος που θα το καταναλώσει και ίσως, αρρωστήσει. Η απάντηση της ήταν «Τι λες ρε μ@λ#κα!». Το αξιοσημείωτο ήταν ότι όλοι παρακολουθούσαν τη χυδαιότητα αυτή να εξελίσσεται και κανείς δεν μιλούσε.
Το δεύτερο περιστατικό ήταν όταν ένας ανόητος, στη διάρκεια της πρωινής μου βόλτας, άφηνε το σκύλο του να κυνηγά μια πανικοβλημένη γάτα, με στόχο να την ξεσκίσει. Όταν μεσολάβησα για να σώσω το γατάκι, παρεξηγήθηκε και μου είπε ότι το σκυλί του απλά «έπαιζε».
Άνθρωποι με αλλοιωμένες συνειδήσεις, βαθιές ρωγμές στον ψυχισμό τους, εκφράζονται άφοβα και κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσα μας. Και αυτοί όλο και αυξάνονται, αν κρίνουμε από τους δολοφόνους του Άλκη, τους γονείς «τέρατα», τους γηροκόμους ναζί στα Χανιά.
Μου είναι αδύνατο να συμπονέσω τέτοιους ανθρώπους!
Δίνω τώρα χώρο στο θυμωμένο μου εαυτό να βροντοφωνάξει και να πει όχι μόνο σ’ αυτούς αλλά και σε όλους εκείνους που προσπαθούν να μας επιβάλουν το αφύσικο σαν φυσιολογικό δυο κουβέντες:
«Γιατί όλοι εσείς με τις διαστροφικές και στρεβλωμένες ψυχές σας, προσπαθείτε να μας εξαναγκάσετε να δεχτούμε το αφύσικο, το ανώμαλο, το παρανοϊκό, ως φυσιολογικό; Νομίζετε ότι θα τα καταφέρετε; Εγώ προσωπικά, έστω και αν μείνω μόνος, έστω και τελευταίος, ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΛΕΙΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΟΥΤΕ ΝΑ ΔΙΝΩ ΧΩΡΟ ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΟΜΙΑ, ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ, ΚΑΜΜΙΑ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ που θα βρίσκω μπροστά μου! Και σε όσους αρέσω! Γιατί στη ζωή αυτή δεν έχω έρθει για να αρέσω. Έχω έρθει για να αφυπνίσω!»
