Το "αύριο" ανήκει στα παιδιά μας!
«Η κοινωνία μας γίνεται καλύτερη όταν οι γέροι φυτεύουν δέντρα κάτω από τη σκιά των οποίων ξέρουν ότι δεν θα καθίσουν ποτέ». Αυτή η φράση δεν μιλά για ηλικία. Μιλά για συνείδηση. Μιλά για ανθρώπους που αποφασίζουν να δώσουν, χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα.
Στην Ελλάδα της υπογεννητικότητας, της ανασφάλειας και του "βλέποντας και κάνοντας”, αυτό το μήνυμα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Ζούμε σε μια χώρα που γερνάει, όχι μόνο δημογραφικά αλλά και νοοτροπιακά. Θέλουμε αποτελέσματα εδώ και τώρα. Θέλουμε να ωφεληθούμε εμείς. Να φανεί σε εμάς. Να μας αναγνωριστεί.
Όμως κοινωνία δεν χτίζεται έτσι. Χτίζεται όταν κάνεις κάτι καλό, ακόμα κι αν ξέρεις ότι δεν θα είσαι εκεί για να το χαρείς.
Όταν επενδύεις στον νέο άνθρωπο, στο παιδί που γεννιέται, ή που ίσως δεν γεννιέται γιατί φοβόμαστε το αύριο. Όταν βελτιώνεις το σχολείο, την παιδεία, το παράδειγμα, όχι για το δικό σου παιδί μόνο, αλλά για όλα. Όταν αφήνεις πίσω σου αξίες, όχι χρέη. Όταν φυτεύεις «δέντρα» σε μια χώρα που χρειάζεται απελπισμένα ρίζες και μέλλον.
Η υπογεννητικότητα δεν είναι μόνο οικονομικό ζήτημα. Είναι βαθιά υπαρξιακό. Είναι το αποτέλεσμα μιας κοινωνίας που έχασε την πίστη ότι το αύριο μπορεί να είναι καλύτερο. Και χωρίς αυτή την πίστη, κανένα παιδί δεν έρχεται εύκολα στον κόσμο.
Ίσως, λοιπόν, η λύση να ξεκινά από εμάς. Να σκεφτούμε λιγότερο τι θα πάρουμε και περισσότερο τι θα αφήσουμε. Να γίνουμε οι «γέροι» που φυτεύουν δέντρα, όχι από υποχρέωση, αλλά από αγάπη για τη ζωή που συνεχίζεται. Γιατί τελικά, το μέλλον δεν το κληρονομούν τα παιδιά μας. Το δανείζονται από τις επιλογές μας.
