Η ψευδαίσθηση της μεγαλομανίας
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να έχεις αυτοπεποίθηση και στο να ζεις μέσα στην ψευδαίσθηση της μεγαλομανίας. Είναι εκείνο το σημείο που σταματάς να αναγνωρίζεις τα όριά σου και αρχίζεις να πιστεύεις πως είσαι κάτι που στην πραγματικότητα δεν είσαι.
Η μεγαλομανία μερικές φορές ντύνεται με ωραία λόγια, με υπερβολική αυτοπεποίθηση, με μια μάσκα επιτυχίας. Σε κάνει να νιώθεις ανώτερος, διαφορετικός,
«ξεχωριστός».
Μέχρι που έρχεται η στιγμή της σύγκρουσης.
Η στιγμή που συναντάς έναν άνθρωπο που είναι στ’ αλήθεια αυτό που εσύ προσποιείσαι πως είσαι. Και τότε, για πρώτη φορά, καθρεφτίζεσαι. Όχι στον καθρέφτη της αυταπάτης σου, αλλά σε εκείνον της αλήθειας.
Και εκεί πονάει.
Γιατί τότε βλέπεις πόσο λεπτό είναι το νήμα που χωρίζει την αυθεντικότητα από την επίδειξη. Πόσο εύκολα το «φαίνομαι» γκρεμίζεται όταν βρεθεί απέναντι στο «είμαι».
Η ψευδαίσθηση της μεγαλομανίας είναι σαν να περπατάς πάνω σε σύννεφο. Νιώθεις ανάλαφρος, υπεράνω όλων, μέχρι που συνειδητοποιείς ότι το σύννεφο δεν σε κρατάει.
Και η πτώση είναι πάντα απότομη.
Η αλήθεια, όσο κι αν πονάει, έχει ένα μεγαλείο που καμία ψευδαίσθηση δεν μπορεί να αγγίξει. Γιατί εκεί δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα. Δεν χρειάζεται να φωνάζεις ποιος είσαι. Φαίνεται. Δεν χρειάζεται να εντυπωσιάζεις. Εμπνέεις.
Η πραγματική δύναμη δεν είναι να φαίνεσαι μεγάλος. Είναι να μπορείς να είσαι μικρός μπροστά στην αλήθεια, και να μην τρομάζεις. Να μπορείς να πεις «δεν είμαι ακόμη αυτό», χωρίς ντροπή. Να συνεχίζεις να χτίζεις, με γείωση, χωρίς μάσκες, χωρίς φούσκες.
Γιατί ο αληθινά μεγάλος άνθρωπος, δεν χρειάζεται να το δείχνει.
Το καταλαβαίνεις, απλώς, όταν τον συναντάς.
