Η εμπιστοσύνη στους λάθος ανθρώπους είναι μια μορφή αυτοκαταστροφής
Η εμπιστοσύνη είναι κάτι που όλοι τη ζητάμε, όλοι τη χρειαζόμαστε, κι όμως, κάποιες φορές την προσφέρουμε εκεί που δεν αντέχει να σταθεί.
Κι όταν τη δίνεις στους λάθος ανθρώπους, δεν σε προδίδουν μόνο εκείνοι. Προδίδεις, χωρίς να το θέλεις, κι ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Γιατί κάθε φορά που λες «ναι» σε κάποιον που δεν το αξίζει, λες ένα μικρό «όχι» σε εσένα. Κάθε φορά που επιμένεις να βλέπεις το καλό εκεί που δεν υπάρχει, κόβεις λίγο από το δικό σου οξυγόνο. Και κάθε φορά που συγχωρείς αυτό που «δεν διορθώνεται», χτίζεις ένα μικρό κομμάτι αυτοκαταστροφής. Σιωπηρά. Χωρίς φωνές. Χωρίς δράμα. Με τη μορφή μιας «καλής πρόθεσης» που πληρώνεται ακριβά.
Δεν είναι λάθος να εμπιστεύεσαι. Λάθος είναι να αγνοείς τα σημάδια. Να επιμένεις να κρατάς ανοιχτή μια πόρτα που απέναντί της δεν υπάρχει άνθρωπος αλλά υπάρχει μόνο κενό. Πόσο ακόμα να δώσεις; Πόσο ακόμα να ελπίζεις ότι «αυτή τη φορά θα είναι αλλιώς»;
Η αλήθεια είναι απλή. Η εμπιστοσύνη σε λάθος ανθρώπους σε φθείρει. Σε μικραίνει.
Σε αποξενώνει από τη διαίσθησή σου. Σε βάζει να παλεύεις σε μάχες που δεν είναι δικές σου. Σε κάνει να χάνεις χρόνο, ενέργεια, κομμάτια από την ηρεμία σου.
Και το πιο ύπουλο; Όταν προδοθείς αρκετές φορές, αρχίζεις να φοβάσαι και αυτούς που αξίζουν. Βάζεις φίλτρα εκεί που δεν χρειάζονται. Χτίζεις τείχη αντί για όρια.
Κι έτσι, ένα λάθος πρόσωπο γίνεται αλυσιδωτή αντίδραση που επηρεάζει όλη σου την πορεία.
Κάποια στιγμή, πρέπει να κάνεις τη μεγάλη ερώτηση στον εαυτό σου : «Σε ποιους ανθρώπους προσφέρω την πιο πολύτιμη αξία μου; Το χρόνο, την πίστη, την αγνότητά μου;» Αν η απάντηση δεν σε κάνει να νιώθεις γαλήνη, τότε ξέρεις ήδη τι πρέπει να κάνεις.
Σταμάτα να ρίχνεις φως σε ανθρώπους που ζουν από το σκοτάδι. Σταμάτα να δίνεις ευκαιρίες εκεί που η στάση είναι πάντα η ίδια. Σταμάτα να επενδύεις σε σχέσεις που δεν έχουν καμία απόδοση, ούτε συναισθηματική, ούτε ηθική.
Η προστασία του εαυτού σου δεν είναι εγωισμός. Είναι υποχρέωση. Είναι σεβασμός.
Είναι μια πράξη ωριμότητας που λέει : «Η ζωή μου έχει αξία. Δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να τη χαραμίσει.»
Μάθε να διαλέγεις. Γιατί η εμπιστοσύνη δεν είναι απλώς συναίσθημα. Είναι επένδυση. Και οι επενδύσεις χρειάζονται σοφία και όχι τύχη.
Όταν σταματήσεις να εμπιστεύεσαι τους λάθος ανθρώπους, συμβαίνει κάτι μαγικό.
Ξεχωρίζεις επιτέλους αυτούς που πραγματικά αξίζουν. Και τότε, αρχίζει μια εντελώς διαφορετική ζωή.
